طريقى نخواهد بود . إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ : به درستى كه وعدهء خدا به ثواب و عقاب حق است . فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَوةُ الدُّنْيَا : پس زندگانى دنيا شما را مغرور نسازد و فريب ندهد ؛ يعنى به متاع‌هاى گوناگون و زينت‌هاى دل‌فريب و طول سلامت و كثرت نعمت آن فريفته مشويد ، چه آن در معرض زوال و فناست . حضرت امير المؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه فرمايد : أمّا بَعْدُ فَإنّى احَذِّرُكُمُ الدُّنْيَا ؛ فَإنَّهَا حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ ، حُفَّتْ بِالشَّهَوَاتِ ، وَتَحَبَّبَتْ بِالْعَاجِلَةِ ، وَرَاقَتْ بِالْقَليلِ ، وَتَحَلَّتْ بِالآمَالِ ، وَتَزَيَّنَتْ بِالْغُرورِ ، لَا تَدُومُ حَبْرَتُهَا ، وَلَا تُؤْمَنُ فُجْعَتُهَا ، غَرّارَةٌ ضَرّارَةٌ . . . پس به درستى كه من مىترسانم شما را از دنياى غدار ، پس به تحقيق دنيا شيرين است در ذائقه ، سبز است در باصره ( استعاره فرموده اين دو لفظ را براى دنيا به اعتبار زينت و بهجت آن ، و فقط سبزى و حلاوت را ذكر كرده از جهت آن كه التذاذ نفس از ممرّ اين دو بيشتر است ) احاطه شده دنيا به آرزوها و دوستى نموده با اهل خود به متاع‌هاى عاجلهء زائله ، و به شگفت آمده به زيورهاى اندك بىاعتبار ، و آراسته شده به اميدهاى بىبنياد ، و زينت يافته به فريب اهل جهالت و فساد ، و دوام نيابد سُرور و شادى آن و ايمن نشايد بود از درد و آلام آن ، فريبنده‌اى است مضرّت رساننده . . . « 1 » وَ لَايَغُرَّنَّكُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ : و شيطانِ فريب‌دهنده ، شما را فريب ندهد و به عفو و كرم يا مهلت دادنِ خداوند ، مغرور نسازد به اين وجه كه شما را به آرزوى دور و دراز از راه منحرف نمايد و به وعدهء توبه و مغفرت بر معاصى دلير كند . ( آيهء 34 ) إِنَّ اللَّهَ عِندَه‌ُو عِلْمُ السَّاعَةِ وَ يُنَزّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ مَا فِى الْأَرْحَامِ وَ مَا تَدْرِى نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَ مَا تَدْرِى نَفْس‌ُم بِأَىّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرُ

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام خطبهء 110 ، ص 341 و صبحى صالح خطبهء 111 ، ص 164 .